Odpowiedzi na najczęściej zadawane pytania

Wprowadzenie do Technologii OLED

OLED (Organic Light Emitting Diode - Dioda emitująca organiczne światło). Technologia ta została wynaleziona w latach osiemdziesiątych ubiegłego wieku przez badaczy z firmy Kodak. Od tego czasu wyłoniły się dwie konkurujące ze sobą technologie. Pierwsza z nich to małomolekułowy OLED zwany SMOLED. Druga technologia to wielkomolekułowy lub polimerowy OLED (PLED). Została opracowana na Uniwersytecie Cambridge, z którego wywodzi się Cambridge Display Technology (CDT).

OLED

W późnych latach siedemdziesiątych ubiegłego wieku, naukowiec Dr. Ching Tang z Eastman Kodak Company , odkrył, że elektryczny strumień przepływający przez związek węglowy powoduje świecenie. Dr. Tang i Steven Van Slyke kontynuowali badania w tym zakresie. W 1987 roku stworzyli materiały OLED, które stały się podstawą dla wyświetlaczy OLED produkowanych dzisiaj. Eastman Kodak posiada patent na technologię SMOLED.

PLED

W 1989, naukowcy z Cambridge University Cavendish Laboratory odkryli, że elektryczny strumień przepływający przez pewne polimery, powoduje że emitują one światło. Cambridge Display Technology (CDT) został utworzony w 1992 roku, żeby skomercjalizować technologię, która rozwinęła się z tego doświadczenia. CDT ma zasadniczą intelektualną własność i ekspertyzę w emitujących światło polimerach (PLED). Zespół ponad 80 naukowców jest odpowiedzialny za rozwój tej technologii.

Jak działa OLED

OLED umieszczony jest pomiędzy organicznymi półprzewodzącymi materiałami, które z kolei znajdują się pomiędzy metalowymi złożeniami. Dodatnie i ujemne ładunki są wstrzykiwane z przewodzących elektrod do materiału OLED. Światło powstaje gdy elektrony i dziurki nawzajem się znajdą. Kolor lub długość fali emitowanego światła mogą być kontrolowane przez pobudzanie emisyjnej warstwy w wyświetlaczu.

Istnieją dwa układy sterowania wyświetlaczem: Passive matrix (pasywna matryca) i Active matrix (aktywna matryca). Obecnie do OLED, SMOLED i PLED używa się technologii Passive matrix (w związku z jej niższym kosztem i stosunkowo prostym wykonaniem). Niemniej jednak, żeby mieć panele z większą rozdzielczością i dłuższą żywotność wyświetlaczy dostarczane są również Active matrix.

Wyświetlacze OLED z pasywną matrycą ułożone są w układzie liniowym, jak siatka, z kolumnami organicznych i katodowych materiałów nałożonych na rzędy materiałów anodowych. Każde skrzyżowanie czy pixel zawiera wszystkie trzy substancje. Zewnętrzny układ elektryczny kontroluje elektryczny strumień przepływający przez rzędy anodowe i katodowe kolumny, pobudzając organiczną warstwę w kazdym pixelu. Pixele kolejno włączają i wyłączają się, co powoduje formowanie obrazów na ekranie.

Wyświetlacze OLED z aktywną matrycą mają katodowe, organiczne i anodowe warstwy na wierzchu jeszcze jednej warstwy - lub podłoża - to zawiera układ elektryczny. Pixele są zdefiniowane przez usunięcie z organicznego materiału wzoru kropki. Każdy pixel jest aktywowany kierunkowo. Układ elektryczny dostarcza napięcie do katodowych i anodowych materiałów, pobudzając środek organicznej warstwy.

Pixele w wyświetlaczu OLED z aktywną matrycą, włączają i wyłączaja się trzy razy szybciej niż konwencjonalne urządzenia tego typu. Spodnia warstwa, niskotemperaturowo - silikonowa przekazuje strumień elektryczny niezwykle skutecznie a jego układ scalony redukuje koszt i cenę wyświetlaczy OLED z aktywną matrycą.

Zalety OLED

Panele OLED są emisyjne, więc nie wymagają osobnego podświetlenia tak jak w technologii LCD. Wyeliminowanie podświetlenia pomaga redukować ogólny pobór mocy w porównaniu do LCD. OLED nie ucierpi również z braku kontrastu spowodowanego brakiem podświetlenia w nieaktywnych pixelach. Wyświetlacze OLED, będące emisyjne, mają zgodny współczynnik kontrastu większy niż 100:1 bez ograniczenia kąta widzenia.

OLEDy mogą pracować w szerokim zakresie temperatur: -20C do +60C,a przechowywane mogą być w temperaturze od -40C do +70C.